Interview: Santigold
Met reggae, electronica en bijna alles wat daar tussenin ligt, zorgde Santigold’s gelijknamige debuutalbum ervoor dat zij een van de meest fascinerende nieuwe artiesten van 2008 werd. Vier jaar later is Santi White’s terug met haar opvolger onder de mysterieuze naam Master Of My Make Believe.
Santi nam de tijd om ons te vertellen over haar nieuwe album, wat ze van haar concurrentie vindt en hoe David Byrne haar een geweldig jaar heeft bezorgd. Lees verder voor het volledige interview.
Master Of My Make Believe luisteren en downloaden»
Hallo Santi, waar ben je op het moment ?
Ik zit in Charlotte, North Carolina en ik ben op tournee met de Red Hot Chili Peppers. Eigenlijk mag ik vandaag mijn stem niet gebruiken, want die is momenteel niet al te best. De voorbereiding van het tournee is zo’n gekkenhuis geweest, dat ik aan het begin ervan best moe was.
Het is vier jaar geleden dat je debuutalbum uitkwam – wat heb je in de tussentijd zoal gedaan ?
Eigenlijk was ik in 2008 en 2009 het hele jaar op tournee. Begin 2010 heb ik de Kilimanjaro beklommen om aandacht te krijgen voor de Clean Water Crisis en toen ben ik direct naar LA gevlogen om aan mijn nieuwe album te beginnen. In augustus 2011 waren de opnames zo’n beetje klaar en in de herfst ging ik weer op tournee. Die winter heb ik het album gemixt en gemasterd, videoclips opgenomen en het artwork en al het overage werk gedaan ter voorbereiding van de release.
Voor degenen die het nog niet gehoord hebben, kun je ons vertellen wat we qua geluid van Master Of My Make-Believe kunnen verwachten ?
Ik denk dat het een album is dat tijdens het proces een evolutie heeft doorgemaakt. Ik noem het graag “collagemuziek” een manier van muziek maken waarbij je overal verschillende invloeden verzamelt en deze op een kunstzinnige manier samenvoegt. Deze keer was ik iets ambitieuzer: de nummers zijn complexer en meer gelaagd. Ik heb ook nieuwe stijlen geprobeerd zoals het nummer ‘The Riot’s Gone’, wat mijn versie is van een ballad.
Wat waren je belangrijkste inspiratiebronnen voor dit album? Waren dat andere dan die van je debuutalbum ?
Ik luisterde naar oude popnummers die een beetje in de categorie wereldmuziek pasten zoals Peter Gabriel, Kate Bush, en ook nummers van Malcolm McLaren. Ik luisterde ook naar Afrikaanse muziek van onder andere Fela Kuti, Amadou and Mariam, oude dancehall uit de jaren ‘90, oude new wave enzovoort. Eigenlijk muziek waar ik normaal ook naar luister.
Ik luister vaak naar oude muziek als ik een plaat aan het maken ben, want ik vind de geluidskwaliteit van oude opnames in sommige gevallen beter. Vaak ben ik dan op zoek naar specifieke geluiden in plaats van inspiratie voor een heel nummer. Maar om eerlijk te zijn luister ik liever geen muziek terwijl ik opnames maak, want ik kan me dan minder goed concentreren op wat er in mijn hoofd omgaat.
Vind je dat het album een samenhangend thema heeft ?
De titel ‘Master Of My Make-Believe’ is een goede verwoording van het thema en het wil zeggen dat iedereen zijn eigen realiteit creëert. We kunnen zelf bepalen hoe we dingen interpreteren en onze wereld naar eigen inzicht vormgeven.
Hoe lang duurde het om de muziek voor het album te schrijven en op te nemen? Hoe heb je dat proces ervaren ?
Het duurde ongeveer anderhalf jaar. Het was een hele uitdaging omdat ik in mijn eentje de leiding had over het project. Ik werkte met zoveel verschillende producers en het was lastig om alles tot een logisch geheel samen te brengen. Er waren zeker moeilijke momenten, maar ik heb mezelf tijdens het proces daardoor ook ontwikkeld.
Voor dit album heb je weer met Switch en Diplo samengewerkt, maar er waren ook veel nieuwe gezichten. Wat bracht je ertoe om samen te werken met mensen als Dave Sitek en Greg Kurstin ? En wat hebben zijn aan het album bijgedragen ?
Ik heb er deze keer veel nieuwe producers bij betrokken, want het project had wat nieuwe energie nodig. Ik begon precies waar ik na het vorige album was opgehouden, maar dat werkte niet, dus probeerde ik een andere aanpak. Het was geweldig om met nieuwe mensen te werken (Dave Sitek, Greg Kurstin, Nick Zinner, Ricky Blaze etc.) want elk contact brengt iets nieuws in je naar boven.
Tijdens het werken aan dit album heb ik ook nieuwe vrienden gemaakt. Dave Sitek heeft zo’n goed gevoel voor ritme – ik ben gek op zijn slagwerk! En daarnaast is hij ook nog een geweldige kerel! Greg Kurstin is een briljant artiest en schrijver. Hij schrijft in een ongelooflijk tempo en zijn teksten zijn altijd raak. Hij heeft qua geluid ook een erg goede smaak. Het was heerlijk om met Nick Zinner te schrijven. Voor mij is hij een soort van muzikale broer. Ik kan geen enkele tekst van hem bedenken die ik niet goed vind.
Iedereen met wie ik heb samengewerkt, heeft iets bijzonders aan de plaat bijgedragen. Dit zijn enkele van de beste muzikanten en producers en allemaal hebben ze een uniek talent. Zonder hun bijdragen was dit album nooit geworden wat het is. Het fantastische aan de manier waarop mijn muziek tot stand komt, is dat het een groepsproces is. Zonder die groepsdynamiek zou het niet werken.
Als je een nummer moest kiezen waar je het meest trots op bent, welk nummer zou dat zijn en waarom ?
Geen idee. Misschien ‘The Riot’s Gone’ want dat kwam zo’n beetje uit de lucht vallen en het is op een heel andere manier geschreven, dan de manier waarop ik meestal werk. Ik ging gewoon aan de piano zitten en begon te spelen en te zingen. Dat verraste me totaal, want ik speel eigenlijk geen piano.
Je debuutalbum was een groot succes bij de muziek recensenten. Voelde je de druk om een minstens zo goede opvolger af te leveren ?
Nee, dat is niet waar de druk vandaan kwam. De enige druk die ik ervoer, kwam van mezelf. Ik wilde qua ontwikkeling verder zijn dan waar ik na het vorige album was gebleven. Ik wilde mezelf gewoon constant verbeteren.
De hitlijsten worden momenteel en meer dan ooit gedomineerd door vrouwelijke artiesten. Voel je je daardoor steviger in je schoenen staan je als vrouw in de muziekwereld dan toen je je debuutalbum uitbracht? En hoe je ervaar je de concurrentie ?
Nee, ik voel me als vrouw niet sterker vanwege het succes van andere vrouwelijke artiesten. Ik kan me met veel van hen dan ook niet identiifceren. Veel van hen lopen halfnaakt rond. Wat dat betreft is er niet veel veranderd. Ik concurreer voornamelijk met mezelf. Jezelf met anderen vergelijken vind ik tijdsverspilling.
Kortgeleden hab je met Amadou and Mariam samengewerkt – hoe is dat tot stand gekomen en hoe heb je dat ervaren ?
Hun management vroeg me gewoon of ik mee wilde werken aan hun plaat en ik zei ja! Ik ben een grote fan van ze en het was een geweldige ervaring, vooral om dat Nick Zinner, een vriend van mij, meewerkte aan hetzelfde nummer, dus hadden we samen veel lol. Amadou and Mariam hebben zoveel talent en het proces verliep erg natuurlijk.
Tijdens je carrière heb je met zo veel bijzondere artiesten samengewerkt. Met wie heb je het liefste gewerkt en is er iemand met wie je in de toekomst graag samen zou willen werken ?
Ik vond het erg leuk om met de Beastie Boys samen te werken. Het zijn enorm grappige en aardige kerels. En ik was weg van de videoclip die ze gemaakt hebben met Spike Jonze voor ons gezamenlijke nummer. Wat betreft de toekomst heb ik geen idee. Ik ben aan een nummer begonnen samen met Earl Sweatshirt van Odd Future en ik ben erg benieuwd wat daar uitkomt.
Je bent ooit begonnen in A&R. Houd je nog steeds nieuw muziektalent in de gaten en zo ja, van wie was je de afgelopen tijd onder de indruk ?
Ik heb helaas weinig tijd om bij te houden welke nieuwe artiesten er opkomen. Toch ontdek ik altijd graag goede nieuwe muziek. Maar dat vergt veel tijd en daar heb ik momenteel niet zoveel van. Ik vind het nummer "212" van Azealia Banks erg goed. Verder het nummer ‘Spend It’ van 2 Chainz, en ‘S'Cooled’ van Blood Orange...
Wat is je plan voor de rest van het jaar? Kom je ook naar Europa ?
De rest van dit jaar ben ik op tournee. En ik kom zeker ook naar Europa, alleen weet ik niet of het deze zomer al wordt !
En tot slot, wat was tot nu toe het hoogtepunt van je carrière ?
Eerlijk gezegd was het hoogtepunt van mijn carrière een e-mail die ik kreeg na een optreden een paar maanden geleden in Brooklyn. Die kwam van David Byrne en hij schreef dat het een van de beste shows was die hij ooit had gezien. Dat maakte mijn hele jaar goed en ik wist niet eens dat David naar mijn optreden zou komen !
