Introduction

Anthony Gonzalez uit Antibes, beter bekend als M83, viert zijn eerste decennium in de muziekwereld met de release van zijn zesde studioalbum, een extreem ambitieus dubbelalbum genaamd 'Hurry Up, We're Dreaming.' De inmiddels in LA, wonende Gonzalez was zo vriendelijk om vroeg op te staan om met ons te kletsen over de ondergang van de Pussycat Dolls, zijn ontmoeting met ‘Posh and Becks’ en natuurlijk zijn inspiratie voor zijn prachtige elektronische dreampop. Hieronder lees je wat hij zoal te vertellen had.

Questions and answers

Anthony, gefeliciteerd met je nieuwe album! Kun je ons iets meer vertellen over je inspiratie voor dit album en de thema’s en concepten waarop het gebaseerd is?

Dat is een lastige vraag… Ik heb geen idee! Eigenlijk zou ik willen zeggen “van alles en nog wat”. Dat is precies wat me in muziek zo aanspreekt. Dat je je inspiratie overal vandaan kunt halen. Nadat ik de eerste 29 jaar van mijn leven in Frankrijk had gewoond, ben in anderhalf jaar geleden naar Californië verhuisd, waar ik door zoveel dingen geïnspireerd raakte. Het landschap, de levensstijl, liveoptredens, de eenzame autoritten… Ik voelde me helemaal opleven en ik denk dat je dat terug kunt horen in het album.

Natuurlijk heeft mijn muziek voor mij een thema, maar het leuke aan muziek en het maken van albums is dat ik een verhaal en een concept in mijn hoofd kan hebben, maar dat iedereen zijn eigen interpretatie heeft als men het hoort. Ik vind dat geweldig en heel mooi.

We vinden dat 'Hurry Up, We're Dreaming.' een echt jaren ’80 gevoel heeft. Ben je het daarmee eens? En zijn er specifieke artiesten die je geluid hebben beïnvloed?

Ik denk dat er veel nummers zijn die een connectie met de jaren ’80 hebben, maar verder vind ik dat het album ook iets van de jaren ’70 en jaren ’90 heeft. Maar de connectie met de jaren ’80 is zeker aanwezig. Ik kan er niets aan doen, maar op de een of andere manier ben ik geobsedeerd door die muzikale periode omdat ik in die jaren ben opgegroeid. Zelfs als ik de bands later in mijn tienerjaren heb ontdekt, is het geluid van de jaren tachtig iets dat mijn muziek enorm heeft beïnvloed. Zoals bijvoorbeeld Cocteau Twins, Brian Eno, Talk Talk, Tears For Fears en Joy Division... Niet erg origineel! (Lacht.)

Wat bracht je ertoe om aan zo’n ambitieus project te beginnen?

Eh, ik denk dat ik sinds mijn tienerjaren een obsessie heb gehad voor grootse, orkestmuziek, conceptuele muziek en albums. En het maken van een dubbelalbum was een droom voor me [maar] ik had nooit de gelegenheid om er een te maken. Of misschien was ik er niet klaar voor. En de tournee van mijn vorige album 'Saturdays = Youth' was zo lang, dat ik veel tijd had om over mijn volgende album na te denken.

Ik wilde gewoon lol hebben en experimenteren in mijn studio zonder me druk te maken over wat mensen van mij of van dit album zouden vinden. Ik bedoel, dit album is bijna een cadeautje aan mezelf, weet je? (Lacht.) Misschien is dat egoïstisch, maar ik dacht dat als ik er zelf lol in had en ik er emotioneel bij betrokken was (als ik blij was, dan danste ik in mijn eentje door de studio), dat anderen iets dergelijks zouden voelen als ze er naar luisterden.

Je koos ervoor om met Justin Meldal-Johnsen, de producer van Beck samen te werken. What heeft hij aan deze plaat bijgedragen?

Van alles. In de eerste plaats natuurlijk zijn muzikale talent. Het is magisch elke keer als hij bas of gitaar speelt en het gebeurt niet vaak dat je emoties voelt als iemand een instrument speelt. Vreemd genoeg was hij een soort vaderfiguur voor me. I was net verhuisd naar een vreemde omgeving om een nieuw leven en een nieuw avontuur te beginnen en voelde soms heimwee. De eerste twee à drie maanden was ik best droevig en hij was er voor me. Het was een perfecte relatie.

Is er een bepaalde track op het album waar je bijzonder trots op bent?

Ik houd erg van het nummer "Splendor". Ik ben een grote fan van Brad Laner en het was zo leuk om hem te ontmoeten en met hem aan dit album te werken. Hij heeft het uitstekend gedaan en ik denk dat de teksten en harmonieën geweldig zijn geworden. Natuurlijk zou ik niet een nummer kiezen dat ik zelf heb gezongen... (Lacht.)

Waarom niet? Houd je niet van je eigen zangstem?

Hmmm, I ik weet het niet. Niet dat ik er niet van houd, maar ik ben het zelf en dat is irritant! Ik bedoel, ik luister nier graag naar mijn eigen muziek... Natuurlijk is dat af en toe wel nodig, maar ik ben er erg verlegen over en dat zal nooit veranderen. Bijvoorbeeld als ik op een feestje ben en er staat een nummer van M83 op, dan moet ik de kamer even uit, want ik wil niet omringd zijn door mensen als ik mijn muziek op de achtergrond hoor. Het kan gewoon niet, dan voel ik me belachelijk! (Lacht.)

Hoe was het om met Zola Jesus aan het album te werken?

Dat was afschuwelijk, ze is zo’n bitch. (Lacht.) Ik heb echt een hekel aan haar… Nee, dat was geweldig, ze is een goede vriendin en ik denk echt dat Nika en ik dezelfde muzikale visie hebben. Ik bedoel dat hoewel we beiden van eenvoudige akkoordprogressies houden, we toch vaak voor een groots en emotioneel geluid gaan en een bepaalde voorliefde voor melancholie en nostalgie delen. Bovendien is ze erg slim en het was heel bijzonder om met haar te werken.

Hoe denk je dat je muziek zich heeft ontwikkeld sinds 'Saturdays = Youth' ?

Hmmm, het voelt echt alsof mijn muziek mijn kind is dat samen met mij opgroeit en zich samen met mij ontwikkelt. En hoe meer ik zelf opgroei, hoe meer ik voel dat ik een boodschap heb met mijn muziek en hoe meer ik me daarin wil uitdrukken. Dus omdat ik nu meer levenservaring heb, voelt het alsof dit album meer compleet is dan de voorgaande. Maar over het volgende album zal ik waarschijnlijk hetzelfde zeggen – dat zou dan nog completer zijn.

Dus het vooruitzicht om een opvolger voor dit dubbelalbum te maken schrikt je niet af?

Nee. Ik denk dat zelfs als ik met een reggae-album kom, dat het fantastisch wordt. Ik ben er superenthousiast over. (Lacht.)

Je hebt ook aan de soundtrack voor 'Black Heaven' gewerkt – zou je in de toekomst meer muziek voor films willen maken? En zijn er specifieke regisseurs met wie je samen zou willen werken?

Jazeker. Sinds mijn tienerjaren ben ik gek geweest op films kijken en luisteren naar soundtracks en ik denk dat mijn muziekstijl goed bij films past. Als je artiest bent en je maakt een album en gaat er daarna mee toeren, dan is dat nooit hetzelfde, weet je. En ook het maken van soundtracks is telkens anders. Dat trekt me aan in het artiest zijn; het feit dat er geen routine is en alles telkens anders is. Er zijn heel veel regisseurs met wie ik graag zou willen werken: Gregg Araki, Terence Malick, Gus Van Sant, David Lynch....

Houd je er als soloartiest bij het schrijven van muziek al rekening mee hoe je het live zal gaan spelen of is dat iets waar je je later druk over maakt?

Ik sta daar meestal later pas bij stil en soms leidt dat tot problemen. Omdat we nu repeteren voor liveoptredens en (Lacht.) het is zó lastig… Het album is zo bewerkt en nu proberen we met z’n vieren op het podium het geluid van het album opnieuw te creëren. Dat is echt een nachtmerrie! Maar het is ook leuk ik ik houd van uitdagingen. We hebben ons eerste optreden over… oh God – deze vrijdag! Oh… we zijn nog niet helemaal klaar, maar we hebben in ieder geval een fantastische lichtshow en ik vind het superspannend. Ik kan niet wachten om na twee jaar niets doen het podium weer op te gaan.

Tijdens het toeren met Kings Of Leon en The Killers hebben jullie vast voor veel grote zalen gestaan. Hoe was die ervaring?

Het was soms zwaar, maar een geweldige ervaring – Ik ben superblij dat ik het heb gedaan. Als een grotere band me nu zou vragen om met dit album in hun voorprogramma te spelen, zou ik waarschijnlijk nee zeggen. Maar op dat moment was ik op zoek naar nieuwe ervaringen en wilde ik met grotere bands spelen om te zien hoe hun connectie met het publiek is.

Je hebt remixes van je singles 'Midnight City' en 'Reunion' uitgebracht. Is er iemand door wie je je muziek graag zou laten remixen?

Goh, dat is een moeilijke. Misschien de Pussycat Dolls…

Die bestaan inmiddels niet meer, hebben we gehoord…?

Nee? Echt?! Oh God, nu valt mijn droom in duigen. (Lacht.)

Wat is behalve natuurlijk 'Hurry Up, We're Dreaming.', het beste dubbelalbum dat je ooit hebt geschreven?

Dat is absoluut 'Mellon Collie And The Infinite Sadness'. Gewoon omdat ik op dat album zoveel herinneringen uit mijn tienerjaren heb verzameld. En je weet hoe muziek je kan raken als die verbonden is aan speciale herinneringen. Elke keer dat ik er naar luister is het alof in terug reis naar het verleden.

Wat is tot nu toe het hoogtepunt van je carrière?

Op een avond gingen mijn vriendin en ik naar een restaurant en kwamen we David Beckham en Posh Spice tegen in de lift. Het is zo’n knappe vent… Hij ziet er op de foto’s goed uit, maar als je hem in levenden lijve ziet, voel je je echt sh*t als je naast hem staat. Dat klinkt waarschijnlijk stom, maar hij is zo knap dat het me niets kan schelen!

En tot slot, waar hoop je in 12 maanden tijd te zijn?

Hopelijk ergens op een strand met een margarita in mijn hand.