Interview: La Roux
Tenzij je de afgelopen maanden in een geluidsdichte cabine hebt doorgebracht, heb je waarschijnlijk al eens van La Roux gehoord aangezien ze momenteel de status van ‘beste nieuwkomer’ achter zich gelaten hebben en vol in de belangstelling staan. Kortgeleden troffen we Elly van de band en we vroegen haar alles over hun aankomende album. Lees verder voor wat ze te vertellen had.
Muziek van La Roux luisteren en downloaden »
Voor het eerst verschenen in mei 2009
Gefeliciteerd met het daverende success van 'In For The Kill'. Waren jullie op zo’n grote hit voorbereid?
In geen geval. Ben en ik hadden altijd het vermoeden dat het een succesvol nummer zou kunnen worden, maar toen we het als “aanloopsingle” uitbrachten, waren we al blij als het in de top 40 terechtkwam, dus een notering op nummer 2 was een leuke verrassing. Wij hadden zeker niet gedacht dat de plaat zo goed ontvangen zou worden en ik denk dat iedereen daardoor verrast was.
De Skream remix van 'In For The Kill' is bijna net zo populair. Hoe is die tot stand gekomen?
Eigenlijk wilden we een remix maken die een heel andere kant van de plaat liet zien en een ander soort publiek aansprak. Een electro/house remix zou het nummer geen goed hebben gedaan, dus dachten we na over andere stijlen en toen kwamen we op dubstep. Dat is momenteel een grote stroming waar het origineel nooit aan had kunnen slaan. Skream is natuurlijk een van de grootste namen in dat genre en we houden erg van zijn muziek dus vroeg Seb Chew van het label hem of hij de remix met ons wilde doen en hij zei gelukkig ja.
Hoe voelde het om op op alle ‘beste nieuwkomers’ lijstjes te staan? Heeft dat jullie geholpen om meer aandacht en publiciteit te krijgen?
Natuurlijk. Maar in de zin van verkochte platen betekent het natuurlijk helemaal niets. Het is bijna zo belachtelijk als een helderziende vragen wie er dit jaar de meeste hits scoort. Hoe kun je nu weten wat het geluid is van 2009 totdat het jaar voorbij is? Belachelijk.
Jullie hebben gezegd dat jullie het gevoel van de pop van de jaren ’80 willen terugbrengen. Wat was daar zo bijzonder aan? Zijn mode en muziek nauw met elkaar verbonden?
Muziek en mode zijn altijd hand in hand gegaan. Toch ontbreekt de mode in de muziek alweer een hele tijd. En daar zijn de jaren ’90 schuld aan. Ik denk dat die periode met de wijde broeken en truien als ‘het casual decennium’ de geschiedenis in gaat. De glamour en het drama van de mode komen zeker terug in de popmuziek zoals je bijvoorbeeld aan artiesten als Lady GaGa en Patrick Wolf kunt zien.
Zou je terug willen reizen in de tijd of ben je tevreden met de retrostijl die we nu hebben?
Ik ben tevreden in het hier en nu: natuurlijk was niet alles geweldig in de jaren ‘80. Achteraf kun je de beste dingen eruithalen. Ik zou graag willen dat mensen geen vooroordelen zouden hebben over alles dat ook maar enigszins door de jaren ‘80 is beïnvloed. Toch hebben de jaren ’80 iets typisch dat veel mensen als inspiratie niet serieus nemen. Zij zien alleen beenwarmers en Erasure, maar ik zie die periode net als veel alternatieve bands de jaren ’60 en ’70 zien. Sommigen vinden dat je je wel door die periodes kunt laten inspireren, maar niet door de jaren ’80.
Je hoort nooit in de media over het feit dat jullie met z’n tweeën zijn. Waarom gedragen jullie je naar buiten toe zo verschillend?
Ben heeft een hekel aan alles wat het artiest zijn met zich meebrengt zoals fotoshoots en tv-optredens. Als het aan artiesten zelf lag, dan speelden we liveconcerten en brachten we de rest van de tijd in de studio door, maar zo werkt het helaas niet. De nummers gaan over mijn leven en we zijn er altijd vanuit gegaan dat het op deze manier zou werken. Ik denk dat het best logisch is. Verder speelt hij ook geen instument. We zouden buiten de studio nooit als keyboardspelers optreden en hij zou op het podium dus ook weinig te doen hebben, behalve de sambaballen pakken en Bez van de Happy Mondays uithangen! Natuurlijk komt hij in interviews aan het woord als het over de muziek gaat en verder houdt hij me gezelschap, maar als hij er nu bij was, zouden mensen zich afvragen waarom hij tijdens de optredens niet op het podium is. Het zou alleen maar verwarring veroorzaken.
Het album komt eind deze maand uit. Hoe voelt het om het nu helemaal klaar te hebben? Kijken jullie er naar uit om het op het publiek en de recensenten los te laten?
Het is een geweldig gevoel om het af te hebben, want het heeft lang geduurd. Ik ben benieuwd hoe het album het doet en in kijk uit naar de optredens. Ik ben vooral benieuwd hoe het publiek reageert op de gevoelige, meer ingetogen nummers van het album. Ik denk dat veel mensen hierdoor verrast zullen zijn.
Deze zomer treden jullie op festivals door heel Europa op. In welke hebben jullie het meeste zin? En wie hoop de daar tegen te komen?
Ik kan bijna niet wachten tot Sonar begint, want ik heb er zoveel over gehoord. Bovendien zou het leuk zijn om op een festival te zijn waar het niet zo koud is. Verder heb ik erg zin in Bestival en het is het laatste festival van de zomer, dus kan ik er volop van “genieten”. Ik blijf op die festivals zeker nog even hangen en hopelijk pik ik ook een paar dagen van Glastonbury mee.
Ben je fan van artiesten als Passion Pit en Empire of the Sun en is het fijn om in de charts wat gezelschap van andere synth-popbands te hebben?
Natuurlijk, niemand is graag alleen. Ik vind ze allebei ook goed en ik ga zelfs later dit jaar kort op tournee met Passion Pit dus dat wordt zeker leuk. Ik zie het als positief als er andere bands zijn die iets dergelijks doen. Dat is hoe een muziekstroming werkt.
Kun je ons vertellen waar je op het moment graag naar luistert en wat je ons kunt aanraden?
Natuurlijk:
1. 'Candy Castle' van Glass Candy
2. 'Smalltown Boy' van Bronski Beat
3. 'Everybody Wants To Rule The World' van Tears For Fears.... en het viel me trouwens op dat het best op het liedje van 'Brandweemen Sam' lijkt...
4. 'What's On Your Mind' van Information Society
5. Alles op het album van Fever Ray.
